Flag high, ranks closed, پرچم  بلند(تو هوا),رديف هاي نزديك

The S.A. marches with silent solid steps. راهپيمايي هاي اس اي با گامهاي استوار و بي صدا.

Comrades shot by the red front and reaction کمونیست ها توسط جبهه بر افروخته ما و عکس العمل های ما ضربه خوردند

March in spirit with us in our ranks. راهپيمايي درون روح و جان با نظم و ترتيب

The street free for the brown battalions, خيابان براي ارتش قهوه اي رنگ آزاده

The street free for the Storm Troopers.خيابان براي گروه توفان(گارد حمله آلمان نازی)آزاده

Millions, full of hope, look up at the swastika; ميليونها نفر كه اميدوارن و دنبال صلیب شکسته ميگردن

The day breaks for freedom and for bread. روز براي آزادي و نان متلاشي ميشه

For the last time the call will now be blown; براي آخرين بار در شيپور دميده ميشه

For the struggle now we all stand ready. حالا براي جنگ همه آماده ايستاده ايم

Soon will fly Hitler-flags over every street; به زودي در همه خيابان ها پرچم هيتلر پرواز خواهد كرد

Slavery will last only a short time longer. بردگي فقط براي يه مدت كوتاه طول خواهد كشيد

Flag high, ranks closed, پرچم  بلند(تو هوا),رديف هاي نزديك

The S.A. marches with silent solid steps. راهپيمايي هاي اس اي با گامهاي استوار و بي صدا.

Comrades shot by the red front and reaction کمونیست ها توسط جبهه بر افروخته ما و عکس العمل های ما ضربه خوردند

March in spirit with us in our ranks. راهپيمايي درون روح و جان با نظم و ترتيب

My political testament

More than thirty years have passed since 1914 when I made my modest contribution as a volunteer in the First World War, which was forced upon the Reich.

In these three decades love and loyalty to my people have guided all my thoughts, actions and my life. They gave me the strength to make the most difficult decisions ever to confront mortal man. In these three decades I have spent my strength and my health.

It is untrue that I or anyone else in Germany wanted war in 1939. It was wanted and provoked solely by international statesmen either of Jewish origin or working for Jewish interests. I have made too many offers for the limitation and control of armaments, which posterity will not be cowardly enough always to disregard, for responsibility for the outbreak of this war to be placed on me. Nor have I ever wished that, after the appalling First World War, there would ever be a second against either England or America. Centuries will go by, but from the ruins of our towns and monuments the hatred of those ultimately responsible will always grow anew against the people whom we have to thank for all this: international Jewry and its henchmen.

Only three days before the outbreak of the German-Polish war I proposed a solution of the German-Polish problem to the British Ambassador in Berlin - international control as in the case of the Saar. This offer, too, cannot be lied away. It was only rejected because the ruling clique in England wanted war, partly for commercial reasons and partly because it was influenced by the propaganda put out by international Jewry.

I have left no one in doubt that if the people of Europe are once more treated as mere blocks of shares in the hands of these international money and finance conspirators, then the sole responsibility for the massacre must be borne by the true culprits: the Jews. Nor have I left anyone in doubt that this time millions of European children of Aryan descent will starve to death, millions of men will die in battle, and hundreds of thousands of women and children will be burned or bombed to death in our cities without the true culprits being held to account, albeit more humanely.

After six years of war which, despite all setbacks, will one day go down in history as the most glorious and heroic manifestation of the struggle for existence of a nation, I cannot abandon the city which is the capital of this Reich. Since our forces are too meager to withstand the enemy's attack and since our resistance is being debased by creatures who are as blind as they are lacking in character, I wish to share my fate with that which millions of others have also taken upon themselves by remaining in this city. Further, I shall not fall into the hands of the enemy who requires a new spectacle, presented by the Jews, for the diversion of the hysterical masses.

I have therefore decided to stay in Berlin and there to choose death voluntarily when I determine that the position of the Fuhrer and the Chancellery itself can no longer be maintained. I die with a joyful heart in the knowledge of the immeasurable deeds and achievements of our peasants and workers and of a contribution unique in the history of our youth which bears my name.

That I am deeply grateful to them all is as self-evident as is my wish that they do not abandon the struggle but that, no matter where, they continue to fight the enemies of the Fatherland, faithful to the ideals of the great Clausewitz. Through the sacrifices of our soldiers and my own fellowship with them unto death, a seed has been sown in German history that will one day grow to usher in the glorious rebirth of the National Socialist movement in a truly united nation.

Many of our bravest men and women have sworn to bind their lives to mine to the end. I have begged, and finally ordered, them not to do so but to play their part in the further struggle of the nation. I ask the leaders of the Army, the Navy and the Air Force to strengthen the National Socialist spirit of resistance of our soldiers by all possible means, with special emphasis on the fact that I myself, as the founder and creator of this movement, prefer death to cowardly resignation or even to capitulation.

May it become a point of honor of future German army officers, as it is already in our Navy, that the surrender of a district or town is out of the question and that, above everything else, the commanders must set a shining example of faithful devotion to duty unto death.

Before my death, I expel former Reichs-Marshal Hermann Goring from the party and withdraw from him all the rights that were conferred upon him by the decree of 29 June, 1941 and by my Reichstag statement of 1 September, 1939. In his place I appoint Admiral Donitz as President of the Reich and Supreme Commander of the Armed Forces.

Before my death, I expel the former Reichsfuhrer of the S.S. and the Minister of the Interior Heinrich Himmler from the party and from all his state officers. In his place I appoint Gauleiter Karl Hanke as Reichsfuhrer of the S.S. and Head of the German Police, and Gauleiter Paul Giesler as Minister of the Interior.

Apart altogether from their disloyalty to me, Goring and Himmler have brought irreparable shame on the whole nation by secretly negotiating with my enemy without my knowledge and against my will, and also by attempting illegally to seize control of the State.

In order to provide the German people with a government of honorable men who will fulfill the task of continuing the war will all the means at their disposal, I, as Fuhrer of the nation, appoint the following members of the new cabinet:

President of the Reich: Donitz
Chancellor of the Reich: Dr Goebbels
Party Minister: Bormann
Foreign Minister: Seyss-Inquart
Minister of the Interior: Gauleiter Giesler
Minister of War: Donitz
Supreme Commander of the Army: Schorner
Supreme Commander of the Navy: Donitz
Supreme Commander of the Air Force: Greim
Reichsfuhrer of the S.S. and Head of the German Police: Gauleiter Hanke
Trade: Funk
Agriculture: Backe
Justice: Thierack
Culture: Dr Scheel
Propaganda: Dr Naumann
Finance: Schwerin-Crossigk
Labor: Dr Hupfauer
Munitions: Saur
Leader of the German Labor Front and Minister without Portfolio: Dr Ley.

Although a number of these men, including Martin Bormann, Dr Goebbels and others together with their wives have joined me of their own free will, not wishing to leave the capital under any circumstances and prepared to die with me, I implore them to grant my request that they place the welfare of the nation above their own feelings. By their work and loyal companionship they will remain as close to me after my death as I hope my spirit will continue to dwell among them and accompany them always. Let them be severe but never unjust and let them never, above all, allow fear to preside over their actions, placing the honor of the nation above everything that exists on earth. May they, finally, always remember that our task, the consolidation of a National Socialist state, represents the work of centuries to come, so that every individual must subordinate his own interest to the common good. I ask of all Germans, of all National Socialists, men and women and all soldiers of the Wehrmacht, that they remain faithful and obedient unto death to the new government and its President.

Above all, I enjoin the government and the people to uphold the race laws to the limit and to resist mercilessly the poisoner of all nations, international Jewry.

Berlin, 29 April, 1945, 4 a.m.


Adolf Hitler


Witnesses:


Dr Joseph Goebbels Wilhelm Burgdorf
Martin Bormann Hans Krebs

سلام بعد از مدتی من اومدم سر زدم به وبلاگ که یه سری توضیحاتی رو بدم وجواب عزیزانی که نظر دادن که از
این بابت خیلی خوشحالم
توضیح اول در مورد وبلاگی که نمیدونم چرا اینقدر ناامید شده (http://mohsen2ca.persianblog.com) این وبلاگ با فشار های زیادی از سوی مخالفین صورت گرفته وبلاگ رو ترک کرده من از این بابت خیلی ناراحت شدم که چرا یه شخصی با وجود طلایی اینقدر ناامید بشه من از همین جا آرزو میکنم هر چه زودتر به فعالیت در باره نازی ها بپردازد و بیاید با هم متحد شویم (منظورم همه عاشقان نازی ها و رهبرمون) چرا که وقتی متحد باشیم کسی به ما ضربه نخواهد زد به امید آن روز
توضیح دوم: از عزیزان میخواهم مطالبی که در رابطه با نیو نازی ها و نازی های آلمان است برایم ایمیل کنن تا به اسم خودشون در اینجا نوشته شود ایمیل من sun@tebyan.org است
در خبرها آمده بود که نارضایتی آلمانی ها از گرهارد شرودر با پیروزی جناح چپ و راست گرایان افراطی(نئو نازی ها) تکمیل شد. این خبر برای نئو نازی ها در ایران خبری بسیار خوشحال کننده است یواش یواش راه میفته بالاخره ما هم به اون آرزو دست می یابیم
و اما بریم جواب نظرات عزیزان رو بدم
آقا یا خانم نازی از شما متشکرم در مورد اون وبلاگ هم باید بگویم پس از بررسی های فراوان به این نتیجه رسیدیم که این پیوند باید حذف شود در پایان به خاطر نظر دادن از شما ممنونم
دومین نظر از طرف دوست جدیدمون جناب آقای علیرضا طاهر پور بنده از اینکه با شخص مثل شما آشنا شدم خوشحالم و از اینکه لینک وبلاگ بنده حقیر رو در سایت شخصی خودتان گذاشتین بسیار ممنونم و در پایان تندرستی و موفقیت را برای شما آرزومندم
سومین نظر از طرف آقای امید امیدی است سلام خسته نباشید دوست عزیز لینک وبلاگ شما در پیوند ها گذاشته شده است افتخار دارم که لینک بنده در سایت شما هم باشد
چهارمین نظر از طرف آقا محسن یکی از اعضای حزب هستن بنده با نظر ایشون موافقم جزئیات بیشتر نمیگم موفق باشید
پنجمین نظر آقا رسول باید ببخشید با توجه به اینکه لینک شما در وبلاگ بنده است پس از بررسی های بیشتر به خاطر ایمیل های عزیزانی که برای بنده فرستادن وبلاگ شما رو حذف کردم چرا که این کار در دستور نظام نیست موفق باشین
ششمین نظر توسط آقا یا خانوم آبی ترین هیتلر دوست گرامی خوشحالم که از این وبلاگ دیدن کردی در مورد اون لینکی که گفتی من بعید میدونم به زبان فارسی در اینترنت موجود باشد اما کتابهایش در میدان 24 اسفند(انقلاب فعلی) موجود است من پیشنهاد میکنم بهترین کتاب در زمینه رهبرمون پیشوا(آدولف هیتلر) نبرد من .امپراتوری هیتلر و سنت فاشیسم.نبرد رویایی من.
و آخرین نظر توسط اقا پیام است نظرشون رو درباره تبادل لینک میخواستند بنده باید عرض کنم چیزی در این مورد نمیدونم یا به اصطلاح بلد نیستم سر در نمیارم
خوب تا مطالب بعدی فعلا خدا نگهدار بابا ایولا روزی 23 نفری میان وبلاگو میبینن اونوقت نظر نمیدن منتظر نظرات و انتقادها و پیشنهادات شما عزیزان هستم بازم نظر یادت نره.

تجربه گواهى مى دهد، مفهوم دموكراسى را تنها در چهار ديوار «رأى اكثريت» و حتى «رأى قريب به اتفاق مردم» خلاصه كردن، چه بسا به نقض غرض انجاميده است...


چرچيل گفته بود: «دمكراسى شكل بدى از حكومت است، با يك استثناء و آن در قياس با تمامى اشكال ديگرى است كه زمان تا زمان، تاكنون تجربه شده است» و اين در عين حال يادآور اصطلاح «انتخاب ميان بد و بدتر است» كه اگر نه هميشه ولى در مواردى بهانه اى براى فرار از مسئوليت نيز شده است. اما دست كم براى من روشن نيست كه تعبير سياستمدار كهنه كار و چيره دست انگليس از «دموكراسى» آن هم با اين غلظت منفى (TheWorst Form Of Government) مبتنى بر كدام جنبه هاى اين نظام بوده است. مسلماً قضاوت چرچيل با توجه به مواضع سياسى و عقيدتى او ربطى به برداشت هاى «طبقاتى» و ديدگاه هاى «ماركسيستى» خاصه در تعريف و پيدايش «دولت» و حكومت و طبعاً اَشكال متفاوت آن نداشته است. مى توان اينطور پنداشت كه او در داورى خود عمدتاً بر جنبه هاى «دست و پاگير!» و يا احتمالاً بر تفاوت هاى كيفى ميان «دمكراسى در عرصه عمل- پراتيك» و «دمكراسى بنا بر تعاريف نظرى و تئوريك» نظر داشته است كه در اين صورت مى توان پذيرفت وجوهى از واقعيت در انديشه او يافتنى است.
متأسفانه، در محاورات سياسى، غالباً، حكومتى را «دموكراتيك» و يا به اصطلاح رايج (ولى نارسا): «مردم سالار» مى خوانند كه تكيه گاه و منشاء برآمدن آن «رأى اكثريت» بوده باشد و اين تعريفى سخت ناقص است حتى اگر شرط «آزادى در ارائه رأى» را نيز به آن بيفزائيم، زيرا بناى يك نظام دموكراتيك فراسوى شماره آراى (رأى دهندگان آزاد)، نيازمند مصالح يا «لازمه هاى» ديگرى نيز هست كه پاره اى در ساخت و برخى در نگهداشت آن نظام نقش كليدى دارند.
اين صحيح است كه در يك دموكراسى جاندار «حكومت از آن اكثريت است» و نيز به همين دليل است كه اين اصل به اَشكال گوناگون در قوانين كشورهاى دموكراتيك منعكس شده است و در قانون اساسى مشروطه (هميشه ناكام) ما هم با اين عبارت كوتاه آمده بود:
(اصل بيست و ششم: قواى مملكت ناشى از ملت است) ولى اگر آن را بشكافيم، به اصل كليدى ديگرى مى رسيم كه «حكومت اكثريت» را از تبديل شدن به «ديكتاتورى اكثريت» مانع مى شود و آن اصل ضمنى «حفظ تمام حقوق اقليت» است كه راه را بازمى گذارد تا هر «اقليتى» بتواند با تلاش خود و جلب حمايت مردم، خود را تا موضع اكثريت و طبعاً سزاوار تصرف حكومت، بالا بكشد (وجود خصلت Alternant يا تناوب و دست به دست گشتن قدرت بنابر اراده مردم، در همين راسته مطرح مى شود.)
تجربه هم گواهى مى دهد، مفهوم دموكراسى را تنها در چهارديوار «رأى اكثريت» و حتى «رأى قريب به اتفاق مردم» خلاصه كردن، چه بسا كه به نقض غَرَض انجاميده است. به بيان روشن تر اگر قيد «حفظ تمام حقوق اقليت» با شرط «حكومت اكثريت» نياميزد و لازمه هاى اين آميختگى فراهم نشود، بسيار اتفاق افتاده است كه همان حكومت برآمده از رأى اكثريت خود در قالب يك نظام خودكامه هولناك ظاهر شده است.

انقلاب الجزيره نيز كه گفتنى است در روزگار خود با عنوان (انقلابى الگوساز براى ملت هاى محروم شهرت يافت) كمابيش به همانگونه استحاله منتهى شد و دقيقاً به اين دليل كه از لازمه هاى بناى يك دموكراسى اصيل بى نصيب بود، از همان فرداى پيروزى (حصول استقلال) در فضاى رقابت ها و قدرت طلبى ها و به ويژه در شرائط ايستادگى بر يك نظام (تك حزبى)- (جبهه آزادى ملى-FLN) كه رهبران آن خود را متولى پيروزى انقلاب و قيم مردم مى دانستند، فصل سر نهادن به چاله ها و چاه ها و كودتاها آغاز شد تا آن كه در انتخابات سال ،۰۱۹۹ نوبت به تركتازى بنيادگرايان اسلامى رسيد كه با بهره گيرى از احساس سرخوردگى و خستگى توده و به خصوص ورشكستگى (يگانه حزب حاكم) و با قصد تأسيس يك جمهورى صددرصد اسلامى، به ميدان آمدند و اكثريت قاطع آراء را به سوى خود كشيدند و شنيدنى است كه اين گروه هنوز چند قدمى با كرسى قدرت فاصله داشتند كه بر «امت» آينده خود زبان هشدار گشودند و يادآورى كردند «در جمهورى اسلامى كه عنقريب برپا خواهد شد همگان بايد مُرّ قوانين» آسمانى «اسلام را رعايت كنند- زنان به خانه ها بازگردند- بساط هرگونه تفريح و هنر و به طور كلى منهيأت و منكرات شناخته شده در شريعت برچيده شود» و حتى يكى از پيشوايان «جنبش اسلامى» در مصاحبه اى طول و قطر چماق هائى را كه بر بدن زنان كم حجاب و خاطى فرود خواهد آمد، به معرض نمايش گذاشت.
و اما مى دانيم كه حاصل آن انتخابات چطور با دخالت بى درنگ نظامى ها باطل شد و در عوض فصل كشتارهاى بيرحمانه، ترورها و سر بريدن حتى كودكان و زنان و مردان بيگناه و كهنسال سرگرفت و البته ديكتاتورى نظامى ها هم جاى ديكتاتورى «قرآنى ها» را پر كرد.
ناگفته نگذارم كه قصد من از اين اشارات نقل تاريخ نيست، رجوع به حوادثى از آن دست كه گذشت و مسلماً مى توان آن را با ذكر رويدادهاى مشابه و فراوان در آسيا و آفريقا و آمريكاى لاتين به فهرست بلند بالائى تبديل كرد- تنها به منظور شرح همان واقعيت پيشگفته است كه محدود ساختن لازمه هاى بناى دمكراسى، تنها به «رأى اكثريت» و حتى يك گام جلوتر به «رأى قريب به اتفاق مردم» در عرصه هاى عمل مى تواند به ظهور يك هيولاى ضِدّ دمكراسى مبدل شود، همانگونه كه در كشور پيشرفته اى چون آلمان به برآمدن غول نازيسم و در سرزمين استعمارزده اى مانند الجزيره به «خروج» يك استبداد ماوراء قرون وسطائى، منتهى شد.
اجمالاً تعدد چنين دگرديسى ها و چرخش ها در اين جا و آنجا (چرا راه دور برويم، در كشور خود ما با مُرور در ريشه هاى انقلاب بهمن كه بى گفتگو از حمايت اكثريت مردم برخوردار بود) بالطبع به منطق اين نظر نيرو مى دهد كه در تعريف يك نظام دموكراتيك بايد به تنوّع و جامعيت لازمه هاى آن نظر داشت و از اصولى ناظر بر «رعايت حقوق اقليت» و «قوام هر چند تدريجى فرهنگ دموكراسى» و «نقش ارزش هاى طبقاتى، اقتصادى» سنتى «و» چگونگى توزيع قدرت مالى «و» كيفيت نفوذ مذهب يا ايدئولوژى ها «در بافت مدنى جامعه غفلت نكرد و خصوصاً سهم هر يك ازاين عامل ها را در اِعمال شگردها و ترفندهاى انتخاباتى به حساب آورد به ويژه كه مطالعه در شيوه ها و شگردهاى انتخاباتى به تنهائى مى تواند از درجه» جاافتادگى «و قوام دمكراسى در هر جامعه مفروض اطلاعات جالب توجهى به دست دهد. در اين باره از دو نمونه، عامداً در دو كشور پيشرفته گواه مى گيريم.
در جريان آخرين انتخابات رياست جمهورى فرانسه، به دليل آن كه آراء كانديداها هيچيك به ۵۰درصد نرسيد، به موجب قانون، مرحله دوم رأى گيرى ميان دو تن كه از ديگران رأى بيشترى داشتند، پيش آمد و به نحو نامنتظرى به رقابت ميان ژاك شيراك نامزد ائتلاف راست و ژان مارى لوپن رهبر حزب فاشيستيِ (Front National) منحصر شد.
و اما اين بار رأى دهندگان فرانسوى فارغ از كشش هاى عقيدتى حتى كمونيست ها و سوسياليست ها در يك ائتلاف نانوشته به سود شيراك به ميدان آمدند (به قول يك نويسنده فرانسوى تنبلى خود را در شركت نكردن در دورِ اول انتخابات جبران كردند) تا راه را بر لوپن ببندند و بستند و همين گواه از اين واقعيت داشت كه نظام دمكراتيك در جامعه فرانسوى در درجات كيفى بالا» نهادينه «شده و تجربه دمكراسى با زندگى مردم جوش خورده بدانگونه كه به آنها فرصت داده است تا به كمك» تميز و خِرَد جمعى «خود، خاصه در بزنگاه هاى تاريخى مصلحت هاى ملى اشان را بهنگام كشف كنند. (موهبتى كه متأسفانه در جنگ جهانى دوم به اين ملت دست نداد و فاجعه شكست ذلت بارى را نصيبشان ساخت.)
در مقابل با تأمل در نتايج انتخابات اخير رئيس جمهورى و ميان دوره اى كنگره آمريكا (دوم نوامبر)، خصوصاً با نظر به شگردهاى انتخاباتى جمهوريخواهان و اثرگذارى اين شگردها در اكثريت رأى دهندگان، خواه ناخواه اين نتيجه گيرى مايه منطق بيشترى پيدا مى كند كه بسيارى از مردم اين كشور على رغم برخوردارى از يك قانون اساسى بسيار پيشرفته كه همه ارزش هاى حقوق بشرى را (خاصه در پى پيروزى جنبش حقوق مدنى سياهان در دهه شصت) در مجموعه اصول و اصلاحيه هاى خود جاى داده است، (تحت تأثير فزاينده قدرت هاى مالى و اقتصادى كه بر وسائل ارتباط جمعى سلطه دارند همراه با نفوذ مذهبى ها) چنان از نيروى تميز دور افتاده اند كه به آسانى آنها را مى توان چون موجى برآب از يكسو به سوى ديگر سوق داد و اين قضاوتى است كه هم اكنون در آمريكا و ساير كشورهاى آزاد رايج است و به پرسش هائى از اين دست، دامن زده است:
چگونه قريب 60 ميليون رأى دهنده كه كشورشان طى چهارسال گذشته از بيكارى و نزول مستمر سطح زندگى و عواقب عدم موازنه بودجه و ناخوانى حجم صادرات و واردات (با ارقام صدها ميليارد دلار) كه طبعاً بر بن مايه هاى اقتصاد و امور رفاهى اشان در جهت منفى اثر مى گذارد (چنانكه گذاشته) و از جمله بيش از 40 ميليون آمريكائى را از بيمه هاى بهداشتى و درمانى محروم داشته است و نيز در قبال جنگى كه بنابر» فرضيات «دروغ در گرفت و تاكنون 200 ميليارد دلار از خزانه ملى را بلعيده و قرار است ۷۰ميليارد ديگر بر آن افزوده شود، (جنگى كه نه فقط نتايج حتى كوتاه مدت آن به ويرانى بسى از شهرها انجاميده و چشم اندازى هم از يك آرامش موقت نساخته است، بلكه بنابر شواهدى روايت از آن دارد كه اگر يك زمان پاى ارتش آمريكا از خاك عراق جدا شود، اين كشور با لرزه هاى ناشى از تضادهاى قومى و مذهبى مواجه خواهد بود)- آرى چگونه است كه توده عظيمى از مردم بر اين همه نابسامانى چشم مى بندند و حتى فضاى خشم آلود افكار عمومى جهان را ناديده مى گيرند و به هى هيِ ارتجاعى ترين لايه هاى مذهبى كه در حسرت دستيابى به قدرت قرون وسطائى كليساى روم تقلا مى كند، به گروهى رأى مى دهند كه مايه ساز تمامى اين ناكامى ها بوده اند؟
در اين ميان، آنچه بيش از هر عاملى انديشه گران آمريكائى را در نگرانى فرو برده، شكاف عميقى است كه جامعه آمريكا را نه در فضاى پلوراليسم كه خود جلوه اى از بناى دمكراسى است بلكه در فضاى خشم آلودى به دو پاره تقسيم كرده و به تعبير يك مفسر مشهور آمريكائى- توماس فريدمن- به حالت دو ملت در زير سايه خدا درآورده است.
در اين انتخابات كه قريب 120 ميليون (95 درصد صاحبان حق رأى) به پاى صندوق هاى رأى آمدند، جمهوريخواهان (در واقع افراطى ترين لايه آنها) موفق شدند با خلق يك ائتلاف رندانه ميان بنيادگرايان مذهبى و متوليان قدرت هاى مالى و توليدى، اكثريت قاطع را از تأمل در مشكلات حاد خود و درك موقع منفى كشورشان در صحنه روابط بين المللى باز دارند ودر خط شعارهاى به اصطلاح اخلاقى و مذهبى بسيج كنند و درست به خلاف انتخابات سال 2000 كه زير و بم هاى آن، رياست جمهورى بوش را كه خصوصاً تا واقعه ۱۱سپتامبر در هاله اى از» ترديد در مشروعيت «نشانده بود اين بار هم از باب تعداد آراء (Popular Vote) يعنى حدود بيش از 5.3 ميليون رأى بيش از آرائى كه به جان كرى، نامزد دموكرات ها داده شد و هم به لحاظ (الكترو كالج) كه نوعى سهم بندى رأى براى ايالات مختلف است- به ميزانى حتى بالاتر از حد نصاب (2570 رأى الكترال)- به صورت قاطع تثبيت كنند و اين تازه يك وجه ماجرا است- در سوى ديگر با افزايش شمار سناتورها تا ۵۵نفر به سود جمهوريخواهان و كاهش تعداد سناتورهاى دمكرات به ۴۴نفر ودر مجلس نمايندگان، با بالا رفتن تعداد نمايندگان جمهوريخواه از 229 به 235 نفر و علاوه بر اين پيش بينى قريب به يقين افزايش قضات محافظه كار در دادگاه عالى، اين نتيجه به دست مى آيد كه در دوره بعد- دست كم تا دو سال كه نوبت به انتخابات ميان دوره اى ديگرى خواهد رسيد، در ايالات متحده، بافت حكومت در سه حوزه قواى (قانونگذارى، اجرائى و قضائى) در انحصار يك حزب خواهد بود و طبعاً اصل كليدى موسوم به (Cheers and Balances) كه مؤسسين (پدران) دموكراسى آمريكا بر دوام آن پاى مى فشردند، عملاً كم اثر و يا بى اثر خواهد ماند.
گارى ويلز، استاد تاريخ در دانشگاه (Northwestern) آمريكا، در مقاله تكان دهنده اى (نيويورك تايمز ۴ نوامبر) پيدا است آكنده از اندوه مى نويسد:» ... در كجاى ديگر ما با تعصب بنيادگرائى، با تجاوز به سكولاريسم و با عدم مداراى مذهبى و تنفر آشنا مى شويم؟ مسلماً نه در فرانسه، نه در بريتانيا، نه در آلمان، نه در ايتاليا و نه در اسپانيا. ما با اين عارضه ها تنها در جوامع اسلامى، در وجود القاعده، در نظام صدام حسين سنى مذهب روبرو شديم- از طرفى ما آمريكائى ها شگفت زده مى شويم وقتى مى بينيم كه بقيه دنياى آزاد درباره ما چون مردمانى خطرناك، يكسويه انديش و تأثرناپذير نسبت به خواست هاى جهانى، قضاوت مى كنند. ما از «جهاد» و جهادى ها وحشت داريم ولى احساس نمى كنيم كه خود داريم عصبيت را تجربه مى كنيم. «
و نيز آنگاه اين پرسش را پيش مى كشد:» مردمى كه به مسأله بكارت، تا اين اندازه باور دارند كه در قبال آن تحول (دست آوردهاى عصر روشنگرى) را واپس مى زنند، آيا مى توانند خود را ملتى روشنگر بنامند؟ «
تحليلگران آزاد، در آمريكا و ساير كشورهاى دمكراتيك، حاصل انتخابات دوم نوامبر را در پى كاوشى عمدتاً در بافت اقتصادى آمريكا ارزيابى مى كنند و علل آن ائتلاف نانوشته ولى آشكارِ همبستگى قدرت هاى مالى و اقتصادى و متوليان مذهبى را شرح مى دهند.
تأملى در شگردها و ترفندهائى كه در اندرون اين ائتلاف پخته و به مرحله اجراء گذاشته شد، بيش از پيش مايه هاى علمى تفسير آنان را توجيه مى كند.
جرج دبليو بوش، ضمن سخنانى كه بى درنگ پس از اعلام پيروزى خود ايراد داشت، به نام كارل روو (CARL ROVE) مشاور قديمى خود اشاره و با تحسين از او به عنوان» آرشيتكت «انتخاباتى خويش ياد كرد. بنابراين براى آگاهى به چند وچون شگردهاى جمهوريخواهان در انتخابات دوم نوامبر، بى سود نيست هر چند به اختصار از حال و قال اين» معمار انتخاباتى «اطلاعاتى داشته باشيم.
گذشته اين آقاى (كارل روو) به نحو روشنى اين داورى را تأييد مى كند كه او در قلمروهاى سياسى، يك ماكياولى به تمام معنى است و چه بسا بر زمينه هائى از استاد خود پيشى گرفته است.
چندى پيش روزنامه معتبر فرانسوى (لوموند) به قلم پاتريك ژارو مقاله اى داشت كه بر آن عنوان» مردى كه بوش را اختراع كرد «نهاده بود. در اين مقاله كه در واقع زندگينامه كوتاهى از كارل روو ارائه داده است پس از شرح كوتاهى از دوران كودكى و چگونگى ورود او به دنياى سياست و پيوستن اش به حزب جمهورى خواه و عمدتاً به خاندان بوش، به شمه اى از بازيگرى هاى او استناد شده است.
پاتريك ژارو، درباره زمينه سازى هائى كه در سال ها پيش براى راندن دمكرات ها از مقامات اجرائى ايالت تكزاس و خاصه براى ميدان دادن به خاندان بوش، به دست (كارل روو) صورت گرفته است مى نويسد:» او علاوه بر پشتكار فوق العاده و حفظ گنجينه گسترده اى از سياست و انتخابات در مغز خود به تقلب و بيرحمى نيز شهرت دارد. گويا در انتخابات 1968خود او فرستنده اى در دفترش پنهان ساخت و سپس فرماندار دمكرات تگزاس را به اين عمل متهم و از اين راه به پيروزى جمهوريخواهان يارى كرد. چهار سال بعد در انتشار يك خبر مبنى بر اين كه مسئول كشاورزى ايالت (كه دورانش به پايان رسيده بود) ترتيبى براى فشار آوردن بر كشاورزان به منظور دريافت كمك مالى براى انتخاب مجدد داده است، همچنان نقش اول با كارل روو بود. در 1994 هنگامى كه جورج بوش نامزد فرماندارى تگزاس شد، موجى از شايعه از راه پرسش تلفنى، به دروغ بنام مؤسسه نظر سنجى بر ضد خانم آن ريچاردز (ANN RICHARDS) نامزد حزب دمكرات به راه افتاد كه از جمله او را به همجنس خوابى (LESBIAN) متهم مى كرد و بعدها معلوم شد كه در اين توطئه نيز (كارل روو) دست داشته است. در سال 2000 در انتخابات آغازين (PRIMARIES) حزب جمهوريخواه براى گزينش نامزد رياست جمهورى- جان مك كين (JOHN MCCAIN) رقيب انتخاباتى بوش از حزب جمهوريخواه كه در ايالت (نيو همپشير) بر جورج بوش پيشى گرفته بود، هدف شايعاتى قرار گرفت كه او را به «انحرافات جنسى» متهم مى ساخت و سلامت روانى اش را در برابر علامت سئوال مى نشاند و در اين باره نيز كاشف به عمل آمد كه كارل روو «ابتكار» ديرين خود را به كار گرفته است. در انتخابات اخير هم، تبليغاتى كه به دروغ بر زمينه نفى خدمات نظامى (جان كرى) در جنگ ويتنام سر گرفت، دموكرات ها آن را بنابر سابقه از چشم كارل روو ديدند.
معروف است كه اين اعجوبه ميراث دار ماكياولى، هيچگاه كششى به معتقدات مذهبى نداشته است و همين خود شايد در وهله نخست مايه شگفتى شود وقتى پى مى بريم آن ائتلاف بزرگ ميان مذهبى ها و سلاطين سرمايه (به قولى ميان غول هاى ثروت و خدا) براى به تحت نشاندن بوش، از «نبوغ» ماكياولى او مايه گرفته است.
با اين همه، اين پرسش حساس مطرح مى شود كه آيا بر باور آن انديشه گرى كه قريب سى سال پيش گفته بود «دمكراسى هاى جهان به نَفَس افتاده اند» مى توان مُهرِ تصديق گذاشت؟
دنيا در مجموعه اش نيازمند دموكراسى است و برغم ابتلاء به زير و بم هائى كه پيش چشم داريم، در پاسخ به نياز خود پيش مى رود و آنچه را هم كه امروز در صحنه سياست آمريكا شاهديم، مطلقاً به مفهوم «از نفس افتادگى دمكراسى» در آمريكا نيست. به عكس اگر با چشمى كاوشگر به حوادث اين كشور بنگريم، اين واقعيت را كشف خواهيم كرد كه نيروئى در اين سرزمين رو به طلوع نهاده است كه حتى بر دمكرات هاى متزلزل (كه آنقدرها هم در زمينه هاى اعتقادى از رقيب محافظه كار خود فاصله ندارند)، ابقاء نخواهد كرد و براى «نياز» خود- هر چند با خصلت «نسبى و طبيعى» آن پاسخى خواهد جست. بحث در اين زمينه را به فرصت ديگرى خواهم برد.

 ALL ABOUT NATIONALSOCIALISM

also called NAZISM, OR NAZIISM, German NATIONALSOZIALISMUS, OR NAZISMUS, totalitarian movement led by Adolf Hitler as head of the Nazi Party in Germany. In its intense nationalism, mass appeal, and dictatorial rule, National Socialism shared many elements with Italian Fascism. Nazism, however, was far more extreme both in its ideas and in its practice. It was home-grown in Germany and shaped by the unique personality of Hitler. National Socialism had its peculiarly German roots. Some can be traced to the Prussian tradition as it developed under Frederick William I, Frederick the Great, and Otto von Bismarck. This tradition had always regarded the militant spirit and the discipline of the Prussian Army as the model for all individual and civic life. To it was added the tradition of political romanticism, with its sharp hostility to rationalism and to the principles underlying the French Revolution, with its emphasis on instinct and the past, and with its proclamation of the rights of the exceptional individual over all universal law and rules. These two traditions were later reinforced by the 19th-century adoration of science and of the laws of nature, which seemed to operate independently of all concepts of good and evil. Further reinforcements came from such 19th-century intellectual figures as the Comte de Gobineau, Richard Wagner, and Houston Stewart Chamberlain. These men greatly influenced early National Socialism with their claims of the racial and cultural superiority of the "Nordic" (Germanic) peoples over all other Europeans and all other races. In addition to these currents in the German tradition, it should be pointed out that the formation of Hitler's own intellectual viewpoint was influenced during his youth by specific Austrian movements that professed various political sentiments, notably those of pan-Germanic expansionism and anti-Semitism. Much in Hitler's nationalism, his contempt of the Slavs, and his hatred of the Jews can be explained by his bitter experiences living a threadbare existence on the streets of Vienna, the capital of the multi-ethnic Austro-Hungarian Empire. But this intellectual preparation would in no way have been sufficient for the growth of National Socialism in Germany if that nation's defeat in World War I, with its ensuing disillusionment, pauperization, and frustration, especially in the lower middle classes, had not paved the way for Hitler's propaganda. The Treaty of Versailles (1919), the formal settlement of World War I drafted without German participation, alienated many Germans by the harsh monetary and territorial reparations it imposed on their nation. Resentment of the peace treaty gave Hitler a starting point. Because Germany agreed to cease hostilities and did not unconditionally surrender in the Armistice of Nov. 11, 1918, there was a widespread feeling, particularly in military circles, that Germany's defeat had been engineered by diplomats at the Versailles meetings. From the beginning, Hitler's propaganda of revenge for this traitorous act and his call for rearmament appealed to the military circles, which regarded the peace only as a temporary setback in Germany's expansionist program. The ruinous inflation of the German currency in 1923 wiped out the savings of many middle-class households and led to further public alienation and dissatisfaction. Hitler added to pan-Germanic aspirations the almost mystical fanaticism of a faith in the mission of the German race and the fervour of a social revolutionary gospel. This gospel was most fully expressed in Hitler's personal testament Mein Kampf (1925-27), in which he outlined both his practical aims and his theories of race and propaganda. Hitler found a powerful ally in the widespread fear of Bolshevism (Communism), which he exploited, first in Germany and then on a worldwide scale, posing as the bulwark against Bolshevism. Thus, he secured the support of many conservative elements that approved the totalitarian character of his movement. Hitler's most important individual contribution to the theory and practice of National Socialism was his deep understanding of mass psychology and mass propaganda in the contemporary world. He stressed the fact that all propaganda must hold its intellectual level at the capacity of the least intelligent of those at whom it is directed, and that its content of truth does not count compared with the only valid criterion, that of success. According to Hitler: It is part of a great leader's genius to make even widely separated adversaries appear as if they belonged to but one category, because among weakly and undecided characters the recognition of various enemies all too easily marks the beginning of doubt of one's own rightness. Hitler found this common denominator in the Jews, whom he identified with both Bolshevism and manipulation. The Jews were to be discriminated against not according to their religion but according to their race. National Socialism declared the Jews, whatever their educational and social development, to be forever fundamentally different from and inimical to Germans. National Socialism attempted to reconcile conservative, nationalist ideology with socially radical doctrine. In so doing, it became a profoundly revolutionary movement. It rejected rationalism, liberalism and democracy, and all movements of international cooperation and peace. It stressed instead instinct, the subordination of the individual to the state, and the necessity of blind and unswerving obedience to leaders appointed from above. It also stressed the inequality of men and races and the right of the strong to rule the weak. It sought to purge or suppress competing political, religious, and social institutions and advanced an ethic of hardness and ferocity; it greatly destroyed class distinctions by drawing into the movement misfits and failures from all social classes.

Working from these principles, Adolf Hitler was able to carry his party from its small beginnings in a beer cellar in Munich to a dominant position in world politics 20 years later. The Nazi Party originated in 1919 and was led by Hitler from 1920 onward. The party came to power in Germany in 1933 and governed by totalitarian methods until 1945, when Germany was defeated and occupied by the Allies at the close of World War II. The history of National Socialism after 1934 can be divided into two parts of about equal length. The years between 1934 and 1939 were used to establish the full control of all phases of life in Germany by the party. During these years Hitler and his movement gained the support and even the enthusiasm of a majority of the German population. Many Germans had grown weary of the party conflicts, economic and political instability, and in general the disorderly freedom that characterized the last years of the Weimar Republic. They welcomed the strong, decisive, and effective government provided by the Nazis. After 1934 the endless ranks of Germany's unemployed rapidly dwindled as the jobless were put to work in extensive public-works projects and in rapidly multiplying armaments factories. Germans were swept up in this orderly, intensely purposeful mass movement bent on restoring their country to its dignity, pride, and grandeur and to first place on the European stage. Economic recovery from the effects of the Great Depression and the forceful assertion of German nationalism were thus the key factors in National Socialism's appeal to the German population. Finally, Hitler's continuous string of diplomatic successes and foreign conquests from 1934 through the early years of World War II secured the unqualified support of most Germans, including many who had previously been opposed to him. But National Socialism also maintained its power by mass propaganda. The Nazi regime kept up a perpetual outpouring of propaganda through all cultural and informational media. Its rallies, insignia, and ubiquitous uniformed cadres were intended to impart an aura of omnipotence. .

The years between 1938 and 1945 witnessed the attempt to expand and apply the Nazi system to territories outside the German Reich. This attempt was confined, in 1938, to lands inhabited by a German-speaking population. In 1939 began the control of non-German-speaking nationalities to the totalitarian Nazi police state. When Germany started World War II, it came as the logical outcome of Hitler's plans. Thus, Hitler's first years were spent in preparing the Germans for the approaching struggle for european control and in forging that instrument which would enable Germany to establish its military and industrial superiority and thereby fulfill its ambitions. With mounting diplomatic and military successes, the aims grew in quick progression. The first aim was to unite all people of German descent within their historic homeland on the basis of self-determination. The next step foresaw the creation of a Grosswirtschaftsraum ("large economic unified space") -the first step to European Economic Community- or a Lebensraum ("living space") through the military conquest of Poland and other Slavic nations to the east. Thereby the Germans would acquire sufficient soil to become economically self-sufficient and militarily impregnable. There, the German master race, or Herrenvolk, would rule over a hierarchy of subordinate peoples and organize and exploit them with efficiency. The initial success of that plan in the military campaigns of 1939-41 widened it into the vision of a hemispheric order that would embrace all of Europe, western Asia, and Africa and finally of an order that would establish worldwide domination of National Socialism.

To a certain extent World War II had repeated the pattern of World War I: great initial German military successes, the forging of a large-scale coalition against Germany as the result of German ambitions and behaviour, the loss of the war because of German overreaching and conduct. National Socialism as a mass movement effectively ended on April 30, 1945, when Adolf Hitler committed suicide to avoid falling into the hands of Soviet troops completing the occupation of Berlin. Out of the ruins of National Socialist Germany there arose a divided and occupied Germany. Though a high number of Germans remained faithful to National Socialism even after Hitler's downfall, and though there were a few attempts made to reorganize National Socialist groups in West Germany, the political and mental climate there was not favourable to it.

ALL ABOUT FASCISM
political attitude and mass movement that tended to dominate political life in central, southern, and eastern-central Europe between 1919 and 1975. Common to all fascist movements was an emphasis on the nation (race, corporation or state) as the centre and regulator of all history and life, and on the indisputable authority of the leader behind whom the people were expected to form an unbreakable unity. The word fascism itself was first used in 1919 by Benito Mussolini in Italy; in the following years the influence of fascism made itself felt in countries as far away as Japan, Argentina, Brazil, Israel and the Union of South Africa, its specific aspects varying according to the country's political traditions, its social structure, and the personality of the leader. The Italian word fascio (derived from the Latin fasces, a bundle of rods with an ax in it) symbolized both aspects: the power of many united and obeying one will and the authority of the state, which was the supreme source of law and order and all national life.

The philosophical bases of fascism

Fascism rejected the main philosophical trends of the 18th and 19th centuries, the spirit of the French revolution with their emphasis on individual liberty and on the equality of men and races. Fascism extolled the supreme sovereignty of the nation as an absolute. It demanded the revival of the spirit of the ancient polis (city-state), above all of Sparta with its discipline and total devotion to duty, and of the complete coordination of all intellectual and political thought and activities against modern individualism and scientific skepticism. The Italian slogan "to believe, to obey, to combat" was fascism's antithesis to "liberty, equality, fraternity," and to the prophetic and Christian messages of peace. The combination of an unquestioning faith and of a virile combativeness was to transform the nation into a permanently mobilized armed force to conquer, maintain, and expand power. In its beginnings fascism was not a doctrine and had no clearly elaborated program. It was a technique for gaining and retaining power by action, and with astonishing flexibility, empiricism and pragmatism, it subordinated all questions of program to this one aim. From the beginning it was dominated by a definite attitude of mind that exalted the fighting spirit, military discipline, ruthlessness, and action and rejected all ethical motives as weakening the resoluteness of will. Stressing the irrational and instincts and activism, fascism insisted that the strong will always prevail over the weak, the more resolute over the irresolute. Ultimately everything depended upon the decisions of the leader, decisions to be blindly obeyed and immediately executed. Fascism returned to an authoritarian order, based upon the subordination of the mass individual to exceptional individuals and the inequality of caste and rank.

The reliance on power

Power is, of course, an element present in all political life. The first major writer to abandon the moral and normative approach to politics in favour of pure power was the Florentine man of letters Niccolò Machiavelli (1469-1527). A man of the Renaissance, he looked to the people of pre-Christian antiquity as the original possessors of virtú, the civic virtue necessary to the modern ruler; he believed that Christianity was, unfortunately, "true," but that its stress on meekness and humility would damage political man, weakening and at the same time fanaticizing him. Machiavelli's methodology involved the empirical observation of human nature and behaviour, which he believed to be changeless. His deep feelings about the degradation and corruption of Italy at his time led him to put his hope into the daring and the violence of a great man who would exercise power ruthlessly but with prudence. Power, Machiavelli apparently believed, legitimized the state, if rationally applied, as raison d'état, by a man able to manipulate the people and use the army for his own purposes. In his quest for a "new prince" and a new principle of policy he knew that he was opening "a road as yet untrodden by man." The road led to the absolute sovereign state.

The emphasis on sovereign-state power

In the bitter and protracted religious conflict of 16th-century France, the French jurist Jean Bodin (1530-96) stressed the importance of the sovereign, but by no means unlimited, power of the state in effective government. During the constitutional crisis of 17th-century England the philosopher Thomas Hobbes (1588-1679) saw sovereign power as more absolute, unlimited by the subjects who have authorized it and responsible only to God. For Machiavelli the state was a work of art, created by the skill of the prince whom Machiavelli wished to teach the rules of conduct; for Bodin and Hobbes the state was a rational contrivance to lift central authority above religious and civil disputes. The peace treaty of Westphalia in 1648, in an attempt to end over a century of religious warfare, gave the secular sovereign, generally a hereditary absolutist monarch, the right to determine the religious beliefs of his subjects. The maintenance of law and order became the highest guiding principle, but even at this stage the state had not yet become the object of awe or emotional veneration. The state became such only after the French Revolution, and above all in the emotional teaching of German Romantic philosophers, such as Johann Gottlieb Fichte (1762-1814) and Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831). For these men the national collectivity assumed, morally and politically, an absolute rank. Fichte's utopian "closed state" was authoritarian, anti-individualistic, and economically self-sufficient. But Fichte did not endow the state with the sacral aura that Hegel gave it. For a century German historiography was to accept the Hegelian concept of the absolute-power state that acts in its own self-interest without consideration for humanitarian principle or for the rights of individuals or of other states. Hegel's followers, like those of Fichte, overlooked the complexity and ambiguity of his philosophy and concentrated on his exaltation of the state as an end in itself, as the actuality of the ethical idea, as absolutely rational, and as the source of all concrete freedom. Only as a subject of the state (specifically, for Hegel, the Prussian monarchy) does the individual gain objective reality and an ethical life. The state's unconditional sovereignty reveals its nature above all in war.

Vitalism and elitism

The beginning of the 20th century felt the influence of Friedrich Nietzsche's (1844-1900) . Not a contemporary of fascism, he was, in fact, an extreme supporter of individualism, but he despised the common man and democracy; he believed in great personalities and their exclusive rights. He found his time lacking in greatness and heroism, and he glorified the courage of warriors, though he meant first of all warriors of the mind, strong enough to overcome their own pettiness and their acceptance of faith or belief that came to them from second or third hand. Oswald Spengler (1880-1936) shared Nietzsche's feeling of the decadence of Western civilization, brought about by Christianity and democracy, and his faith in the need for an aristocratic elite. Writing during World War I, Spengler insisted that all history is struggle among nations and that each nation's future will be decided by its power relationships to other peoples. Each people must be "in condition" for inevitable struggle and must trust its leaders; what is significant is not the victory of truth but the triumph of the will-to-power. The French radical antiliberal Socialist Georges Sorel in his revolutionary syndicalism emphasized the dynamism and new vitality of a heroic proletariat against an effete bourgeoisie. In his Reflections on Violence (1908) Sorel claimed that the working-class movement needed irrational myths to carry out its role in history. This idea influenced many Socialists in Latin countries, especially in north-central Italy, at the time Benito Mussolini was growing up. Violence, Sorel declared, was sublime when it was exercised by a movement with a historical mission. In Sorel, radical socialist theory of the left fused with a radical conservatism of the right in common rejection of bourgeois mediocrity. Among Italian pre-1914 social philosophers, other more conservative forerunners preached an elitist doctrine of vitality and the competitive power struggle. They turned from Count Cavour's liberal faith in parliamentarianism, which had established the unified Italian kingdom of 1861, to a quest for new elites and new rationales. Among them was Gaetano Mosca (1858-1941). Mosca's Elimenti di scienza politica (1896; Eng. trans. The Ruling Class, 1939) owed much to the Austrian professor of public law Ludwig Gumplowicz (1838-1909), whose fundamental work Der Rassenkampf ("Racial Struggle") in 1883 established the "group" as the fundamental unit of sociology, which he interpreted as the science of the interaction of groups. Material need was to Mosca the prime motive of human conduct; conquest and the satisfaction of the conqueror's need by the labour of the conquered, the fundamental essence of history. Mosca and Vilfredo Pareto (1848-1923) argued that there had always been a ruling class of a few men who held power over the majority; that society is, thus, hierarchically organized, though the elites may change and, in fact, the change of elites is as much the essence of history as are wars between ethnic groups. The new elites carry with them their own values, expressed in social myths that can neither be proved nor disproved and that serve as a call and inspiration to action. The collective psychology of Scipio Sighele (1868-1913) and Gustave Le Bon (1841-1931) hypothesized that crowds obey collective subconscious emotions rather than the rational individuality of their single members, and, therefore, that crowds are highly susceptible to manipulation by leadership that can arouse in them heroism or savagery of which the individual alone would be incapable. Endlessly reiterated statements rather than rational thought influence public morality.

The conditions for the emergence of fascism: Political prerequisites

The troubled state of Europe in the years before 1914 was greatly intensified by the pressures that World War I put on societies that were not socially and politically as the imperialist, internally democratic nations that ruled the world. This was true in varying degrees of Germany, Italy, and Japan, all of whom had entered the war in the expectation of great gains in territory and status, and of acquiring full equality with the older imperialist societies of the West. The deep moral depression and confusion which the defeat of 1918 produced in Germany was due to the apparently inexplicable difference between expectations and final failure. The discrepancy between Germany's technologicaly advanced industry and her low world status, had weakened her war effort. The failure on the battlefield led to a deeply emotional nationalism which ascribed the shortcomings not to Germany's backward political structure but to enemy plots and domestic enemies. Thus the authoritarian militarist elite was not discredited by the defeat of 1918; on the contrary, the fear of Bolshevism brought support for the defense of the traditional structure. Though Italy was to be among the victors in World War I, the relative backwardness of its political, social, and economic structure in 1914 put an immense strain on all aspects of Italian society and life. The failure of expected imperial gains from the war to materialize led to a weakening of the country's insecure liberal foundations. Those who, like Benito Mussolini, had agitated for Italy's entrance into the war in 1915 tried to direct the discontent and fear of the population against the victorious imperialist democracies who, unlike Italy, had emerged strengthened from the war. Social unrest frightened the population and the Church. Instead of carrying through long, inneficient overdue reforms, they sought for a strong man who could sway part of the masses, war veterans, and lower middle class and turn them against the threat of Bolshevism. Though this was an underestimation of the syndicalist and radical aspects of Mussolini's original position, he was able to achieve, more than Hitler did later, an accommodation with the old ruling class, the monarchy, the army, and the church. Fascist movements, wherever they have arisen, have frequently been inspired by national feelings of disappointment and by the assumed need to close ranks in order to reach historical goals (e.g., the revival of Roman glory). Japan's fascist movement was linked to its attempt in World War I to establish a protectorate over China, which was frustrated, largely, as Japan felt, by the United States. Similarly, the strength of the fascists in Hungary owed much to the bitter national resentment at the loss of its non-Magyar subjects to new or enlarged nation-states created at the end of the war. These new states were not politically strong, and, as in Spain or Latin America, traditional right-wing conservatism, backed by the church and the pre-1914 oligarchy, found itself in conflict with the dynamism of fascism and its contempt for traditional ideas. Later, both were to enter into uneasy alliances in their fear of Bolshevism.

Social and economic conditions that encourage the development of fascism

Politically and socially the capitalist, industrial middle-class societies that developed in british and French Imperialist states in the 19th century showed a great power of resistance to fascism, which was, on the whole, confined to fringe movements. Even in Germany, with her bitter resentments accumulated from her failure in World War I, which Hitler masterfully used and fused with older resentments, fascism would probably not have come to power had it not been for the capitalist inflation crisis of 1923 and the widespread bankrupcy and unemployment of the early 1930s. Finally, the rise of fascism in Germany owed much to the weakness of the imperialist democracies over that country. Germany had originated as a nation-state in 1871, thanks almost entirely to the military-authoritarian tradition of Prussia and the victories achieved by its army without the aid of any other power. The new Reich was proclaimed at the gates of Paris, the capital of the defeated enemy, and the German middle classes and German scholarship all willingly accepted the traditional values of the efficient ruling class, though by 1900 these values were insufficient to support an expanding industrial society. Neither a capable semimilitary bureaucracy nor a scientific technology existed in Italy, Spain, Portugal, Greece, or Romania, where low urban and rural productivity during the early 20th century constantly widened the gap between these countries and the modern germany and provided a basis for the growth of fascism. In Italy, the farthest advanced of these countries, it was estimated in 1900 that half the population could neither write nor read. Though the north of Italy made great progress in the first 15 years of the present century, the fact is that even in 1914 the per capita income of the country, measured in standard gold units, was only 105 compared with 237 for colonialistic Britain and 182 for the french empire. Southern Italy's peasant population lived, according to one account, "in conditions of utmost destitution, illiteracy was the rule. Afflicted with gross dietary deficiency, accustomed to deprivation, and mulled by ceaseless toil, whole regions were innocent of the most elementary education and were consequently not equipped to participate in the challenge" offered by modern civilization. Archaic traditions and authoritarian religion preserved in Italy and Spain, in Romania, Greece, and Hungary a social system that was outside the modern world. Fascism was an effort to employ anti-individualism and authoritarianism in modernizing economically backward societies. Arturo Labriola (1873-1959), an early syndicalist, spoke of Italy as a colony of "plutocratic Europe." The leader of an aggressive Italian nationalism, Enrico Corradini (1865-1931), influenced by Nietzsche and Maurras, saw the future as a conflict not between workers and capitalists but between proletarian and plutocratic nations. It was in that sense that fascism may have influenced the new African nations as they tried to organize themselves in the 1950s and 1960s. Fascism regarded itself as representing youth against senility, the wave of the future against the effete heritage of the 19th century, biological vitality against the craving for peace and comfort, and technological advance and the widespread of technology as the main agent of social evolution.

Mussolini's philosophy

Mussolini's philosophy, which developed slowly as his struggle for power and for a powerful state progressed, was officially presented in his article on the Dottrina del fascismo ("Doctrine of Fascism") in the Enciclopedia Italiana (1932). It reveals the pragmatic beginnings of the movement with complete frankness: "Our program is simple. We wish to govern Italy. They ask us for programs, but there are already too many. It is not programs that are wanting for the salvation of Italy but men and will power." By 1932 he had found a traditional philosophical garb for his vitalistic doctrine in the neo-Hegelian idealism of Giovanni Gentile (1875-1944), which saw the state as the source of all ethics and all individual life. For Mussolini, all theoretical considerations were subservient to the "inexorable dynamics" of the factual situation. It is, he insisted, the role of the leader to master this dynamic process: he knows that the "iron logic of nature" will make the strong prevail over the weak. In contrast to Marxism, which asserts a rational logic of history that it claims will bring about the final triumph of the weak in an act of universal salvation, there is no fulfillment of history in Fascism. Instead, all history is incessant struggle, and the struggle itself is welcomed for its own ethical value, acelerating technological evolution on the stress process and making technology -not economical or class struggle, as marxism- as the pragmatic motor for social development. For war and technical expansion alone brings up to their highest tension all human energies and puts the stamp of nobility upon the peoples who have the courage to meet it. Fascism carries this antipacifist struggle into the lives of individuals. It is education for combat or industrial expansion. . . . "...War, stress or conflict is to the man what maternity is to the woman. I do not believe in perpetual peace; not only do I not believe in it but I find it depressing and a negation of all the fundamental virtues of man..." (B. Mussolini).

The Spanish Falange

In most European countries there were a number of competing small fascist parties with no strong leader. Some of these came to power by National Socialist military success. In other cases (Britain, Switzerland, Sweden, or Denmark) the liberal parliamentary forces proved to be strong enough to keep the fascist movements within narrow bounds, and in others reactionary elements were able to use fascist movements as their support. The only one of these movements that could claim world attention on the international scene was the originally very radical Falange Española under the leadership of José Antonio Primo de Rivera (1903-36). The Spanish republican regime was established in April 1931, and Rivera was elected a deputy of the right in 1933. But in the next year he broke with it and united the Falange with the Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalistas (Committees of Nationalist Syndicalist Offensive), "a movement steeped in true Spanish frenzy, launched by the young and dedicated to combatting . . . the irresponsible hypocrisy of the bourgeoisie" (Eugen Weber, Varieties of Fascism, D. Van Nostrand Co., Inc., Princeton, New Jersey, 1964, p. 117). The Falange was ultranationalist and eager for a thorough reform of Spain's antiquated social order. But in the election of 1936, won by the popular front of leftist moderate and radical parties, the Falange was unable to elect even a single deputy. When civil war broke out in Spain in 1936, the republican government outlawed the Falange, which sided with General Francisco Franco; and in 1937 Franco united it with the military formations of the deeply reactionary Catholic Carlists, the Requetés, and made it an instrument of his personal leadership. But whereas in Italy and Germany fascism had absorbed the state, in Spain the victorious conservative state absorbed fascism.

فاشیسم''' به عنوان یک مفهوم تاریخی، نوعی نظام حکومتی است که بین سالهای ١٩٢٢ تا ١٩٤٣ در [[ایتالیا]] و به وسیله "[[موسولینی]]" رهبری شد. این واژه بعدها در مفهوم گسترده‌تری به کار رفت و به دیگر رژیم‌های دست راستی که دارای ویژگی‌های مشابهی بودند، اطلاق شد.

==مفهوم فاشیسم==
به نظر "موسولینی"، فاشیسم یک مفهوم مذهبی است که انسان در آن وابسته به قانونی اعلی و اراده‌ای واقعی است که از فرد تجاوز می‌کند و به عضویت یک جامعه‌ی روحانی ارتقاء می‌یابد. به نظر می‌رسد کسانی که در سیاست‌های مذهبی فاشیسم، چیزی جز فرصت‌طلبی ندیده‌اند، این معنی را نفهمیده‌اند که فاشیسم علاوه بر آنکه یک سیستم حکومتی است، بالاتر از همه، یک سیستم فکری نیز هست.

"فاشیسم" با همه‌ی تجربه‌های فردی دارای طبیعت مادی – مانند آنچه در سده هجدهم رواج داشت – مخالفت می‌کند. فاشیسم مخالف استقلال فردی، وطرفدار دولت است و برای فرد تا آنجا ارزش قائل است که با دولت، یعنی وجدان و اراده‌ی عمومی انسان در وجود تاریخی وی، منطبق شود. اصول آزادی دولت را در مقابل مصالح فرد انکار می‌کند. اما فاشیسم، دولت را به عنوان یک واقعیت حقیقی مبنا قرار می‌دهد.
اصول اساسی فاشیسم که [[موسولینی]] برخی از آنها را در دانشنامه ایتالیا در سال ١٩٣٢ میلادی ابراز داشته بود عبارتند از:
*۱) عدم اعتقاد به سودمند بودن صلح
*۲) مخالفت با اندیشه‌های [[سوسیالیسم|سوسیالیستی]]
*۳) مخالفت با [[لیبرالیسم]]
*۴) تبعیت زندگی همه‌ی گروهها از دولت ([[توتالیتر]] بودن)
*۵) تقدس پیشوا تا سرحد امکان
*۶) مخالفت با [[دموکراسی]] (دموکراسی را بوالهوسی و خودپرستی می‌نامند)
*۷) اعتقاد شدید به قهرمان‌پرستی
*۸) تبلیغ روح رزم‌جویی
*۹) نظام تک‌حزبی

==سرگذشت فاشیسم==
پس از [[جنگ جهانی اول]]، ایتالیا مانند دیگر کشورهای [[اروپا]]یی درگیر مشکلات اجتماعی و اقتصادی بود. اعتصابات، شورش‌ها و تصرف اراضی به وسیله روستاییان در نواحی کشاورزی از مسائل مبتلابه این کشور به شمار می‌رفتند.

طبقات متوسط مانند طبقات مشابه در کشورهای سرمایه‌داری از [[بلشویسم]] هراسان بودند. در کشوری که شکل حکومت آن [[دمکراتیک]] بود، ولی برخلاف [[بریتانیا]] از سنت سیاسی مقتدر برای حمایت از دموکراسی برخوردار نبود، همه‌ی این مسائل لاینحل مانده و اغتشاش و هرج و مرج را تشدید می‌کرد.

در چنین زمینه‌ای از اضطراب و اغتشاش ، محبوبیت حزب فاشیست موسولینی رو به افزایش نهاد. فاشیسم اعلام کرد که ایتالیا را از بلشویسم نجات می‌دهد، و قول داد که شوکت و افتخار امپراتوری [[رم]] باستان را به کشوری که روحیه و انتظامش را از دست داده، باز خواهد گرداند.

فاشیسم همه نوع افراد ناراضی را به خود جلب کرد: سربازان سابق که بیکار مانده بودند، طبقات متوسط دلسرد و مأیوس، جوانان وطن‌پرست و روستاییان گرسنه. فاشیست‌ها پیراهن سیاه بر تن کرده و چکمه می‌پوشیدند و درباره یک آرمان بزرگ ملی فریاد می‌زدند که همه چیز به همه کس عرضه می کرد : شغل ، سعادت و افتخار ملی.

استدلال سیاسی آنها [[تروریسم]] و جنگ‌های خیابانی بود و دولت ضعیفتر از آن بود که جلوی آنها را بگیرد. بالاخره وقتی محافل صنعتی قدرتمند به پشتیبانی از فاشیسم برخاستند، موسولینی (ایل دوچه/پیشوا) به دنبال راهپیمایی بزرگی که در ۱۹۲۲ در رم بر پا شد، به قدرت رسید. او بدون درنگ یک [[دیکتاتور]]ی نظامی بر پا کرد و اقتصاد را به شیوه خاص خود سازمان داد.

دولت برخی فعالیت‌های عمومی را به عهده گرفت و ارتش را تقویت کرد و با فتح [[حبشه]] (که امروز [[اتیوپی]] نامیده می شود) در سال ۶- ۱۹۳۵ ، از آن برای توسعه امپراتوری ایتالیا در [[آفریقای شمالی]] استفاده کرد. فاشیسم موفق به نظر می‌رسید زیرا نظم را در کشور بی‌نظم و ناامن برقرار کرده بود. مردم ایتالیا، موسولینی را تأیید می کردند، از این نظر که توانسته است " قطار را به موقع به حرکت در آورد ".

موسولینی با اعلام این مطلب که فاشیسم یک فلسفه است سعی کرد برای رژیم خود احترامی کسب کند. او فرضیه‌اش را از عبارات پرطمطراق ولی بی معنایی چون "کشور ، وجدان و اراده عمومی بشریت است " پر کرد. شعارهای مشهورش قابل فهم بود :
"همیشه حق با موسولینی است"، "بحث نه ، تنها اطاعت!" ، "ایمان بیاورید، اطاعت کنید!، بجنگید!"

سایر دیکتاتورهای جناح راست دهه۱۹۳۰ روش‌های سیاسی ایتالیایی فاشیست را تقلید کرده و آن را با اوضاع و شرایط و آداب و سنن کشور خود تطبیق دادند. برای مثال ، در [[اسپانیا]] [[ژنرال فرانکو]] ارتش را با اشرافیت و کلیسای [[کاتولیک]] پیوند داد. رژیم فاشیست تا دهه ۱۹۷۵ به حیات خود ادامه داد. اما دیگر رژیم‌های مشابه مانند [[آلمان]] [[نازی]] و چند رژیم در [[اروپای شرقی]] (وحتی خود ایتالیای فاشیست) در جنگ جهانی دوم با شکست روبرو شدند.

==فاشیسم در آلمان==
موفق ترین و شریرترین کشور فاشیستی، آلمان نازی بود. بعد از جنگ جهانی اول، آلمان مانند ایتالیا با مسائل و مشکلاتی مواجه شد. این کشور مجبور بود شرمساری و مجازات ناشی از شکست خود در جنگ را تحمل کند. دمکراسی نیم‌بندی که در ۱۹۱۹ در این کشور برقرار شد، هرگز مورد قبول طبقه بالا که با اشتیاق به گذشته ی پر افتخار آلمان [[قیصر]]ی می نگریست، قرار نگرفت .

آنها و تعداد زیادی از مردم آلمان عقیده "[[نازیسم]]" [[هیتلر]] را مورد استقبال قرار دادند، زیرا با سنت‌های پذیرفته‌شده تاریخ آلمان یعنی اطاعت نسبت به مافوق، روحیه نظامی‌گری و ستایش عاشقانه از "ملت" پیوند داشت. به علاوه، این عقیده با احساسات گسترده ضد [[سامی]] در آلمان مطابقت می‌کرد. البته باید خاطر نشان کرد که هیتلر مبتکر این احساسات نبود بلکه از آن به طور کامل بهره‌برداری می‌کرد.

در آلمان نظریه فاشیستی برتری ملی تحت عنوان نظریه "نژاد برتر" مطرح و ادعا شد که این نظریه دارای ریشه‌های تاریخی است و در عقاید فلاسفه قرن نوزده آلمان آمده است. لذا چون آلمانی‌ها از مردم برتر بودند، شکست آلمان در جنگ جهانی اول نمی‌توانسته ناشی از تقصیر ارتش آلمان باشد، بنابراین لازم بود تقصیر به گردن افراد دیگری گذاشته شود. این افراد عبارت بودند از : [[بلشویک]]‌ها ، [[یهود]]ی‌ها و [[سوسیال‌دمکرات]]‌هایی که "از پشت به ارتش آلمان خنجر زده بودند و حالا نیز این افراد مسبب تمام مشکلات بعد از جنگ به شمار می‌آمدند .

در اوایل دهه ۱۹۳۵ که اوضاع آلمان به دنبال رکود بزرگ رو به وخامت گرایید ، میلیون‌ها نفر آلمانی با اشتیاق، تجزیه و تحلیل هیتلر را درباره وضعیت کشور خود پذیرفتند. در ۱۹۳۳ نازی‌ها بزرگترین حزب آلمان را تشکیل دادند و هیتلر صدراعظم آلمان شد. او به مجرد رسیدن به قدرت یک دولت تک حزبی را به وجود آورد.

سایر خصوصیات حزب نازی مشابه حزب فاشیست ایتالیا بود. روش‌های تحمیل عقیده که هیتلر به کار می برد، همان بود که موسولینی به کار می گرفت : استفاده از چماق یا شلاق چرمی و یا نواختن لگد به کشاله ران. نازی‌ها –مانند فاشیست‌ها- از طرف سرمایه‌داران و پیشه‌وران بزرگ حمایت می‌شدند . هیتلر نیز پروژه‌های بزرگ دولتی مانند جاده‌سازی و از آن مهم‌تر برنامه‌ی بزرگ تجدید تسلیحات را راه انداخت که برای شش میلیون نفر بیکار، شغل ایجاد کرد.

==اقدامات دولت‌های فاشیستی==
کوشش‌های حکومت‌های فاشیستی برای کاهش بیکاری، ارتباطی بین نظریات سوسیالیستسی و فاشیسم برقرار می کند (در واقع نام کامل حزب نازی آلمان ، دولت قوی و دخالت این دولت در آلمان است) وجه مشترک این دو ، عبارت است از : دولت قوی و دخالت این دولت در همه امور به خاطر حفظ منافع ملی. هیتلر و موسولینی هنگام عروج به قدرت، به طور سربسته وعده دادند که رفتار بهتری با کارگران خواهند داشت. شاید می خواستند به این ترتیب رأی آنها را از چنگ احزاب [[جناح چپ]] در آورند. ولی وعده‌های آنها چندان عملی نشد زیرا رژیم‌های آنها تغییری در ترکیب اجتماعی به وجود نیاوردند و همان طبقه حاکم کماکان در رأس امور باقی بود. در آلمان و ایتالیا به استثنای چند نفر، بقیه اعضای طبقه از حکومت فاشیستی حمایت می‌کردند و به وسیله آن حکومت حمایت شدند.

طولی نکشید که میلیون‌ها آلمانی آمادگی خود را برای پیروی از پیشوا اعلام کردند. هر کس که تردیدی نسبت به [[ایدئولوژی]] جدید داشت یا از کشور گریخت و یا سکوتی سنگین پیشه کرد. آنهایی که علیه او حرف می‌زدند به اردوگاه‌های کار اجباری نازی اعزام می‌شدند تا به یهودی‌ها، کولی‌ها و سایر "طفیلی‌های بشر" ملحق شوند. نازی‌ها در ترتیب تظاهرات و نمایش‌های عمومی احساس‌برانگیز از قوه تشخیص قوی برخوردار بودند و طولی نکشید که تمامی ملت (این طور به نظر می رسید) شعاری واحد را بر زبان جاری کردند:
"یک کشور، یک مردم، یک پیشوا"
به این ترتیب تمام ملت از فلسفه هیتلر که می‌گفت :" جنگ، ابدی است . جنگ، زندگی است" پشتیبانی کردند. نظریات مشهور هیتلر به هیچ‌وجه اساس اخلاقی یا عملی نداشت ولی سیاست‌هایی که او بر اساس این نظریات اجرا کرد در وهله اول تماماً موفق بود. راه‌حل نهایی او برای مسئله‌ی یهود، شش میلیون یهودی را به کام مرگ فرستاد. آرزوی دیرینش برای تصرف جهان، آتش [[جنگ جهانی دوم]] را برافروخت و سرانجام برای کشور و مردمش فاجعه آفرید.

پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا و قسمت غربی آلمان به عنوان دموکراسی‌های [[لیبرال]] تجدید سازمان یافتند و نازیسم اعتبار و آبروی خود را از دست داد. ولی ترس از حیات دوباره فاشیسم در جهان پس از جنگ و به خصوص در کشورهایی مثل [[شوروی]] که بیش از همه از تهاجم آلمان صدمه دیده بود پا بر جا ماند. این ترس به شدت در سیاست شوروی نسبت به آلمان تأثیر گذاشت.

به طور کلی فاشیسم، در عملکرد برخی از دولت‌های جناح راست افراطی، برای مثال در دیکتاتوری نظامی "سرهنگان" [[یونان]] از "۱۹۶۰ تا ۱۹۷۴ " و جذبه‌ای که فاشیسم برای برخی از مردمان دارد، به چشم می‌خورد. برخی از گروه‌های سیاسی در غرب مثل [[جبهه‌ی ملی بریتانیا]]، بازتاب‌دهنده‌ی نظریات فاشیسم قبل از جنگ می‌باشند.

به نام خدا

اين وبلاگ اختصاص دارد به حزب نيو نازي ايران و مطالب سياسي و همچنين خبر هاي حزب نيو نازي و ايران

من جاويد بنيان گذار حزب نيو نازي در ايران از تمامي كساني كه دوست دارند در اين حزب فعاليت كنند دعوت به عمل مي آيد لازم به ذكر است افرادي ميتوانند به اين حزب وارد شوند كه به مسائل حزب و مسائل ايران آشنايي داشته باشد حداكثر پذيرش 18 سال به بالا ميباشد فقط تهراني ها ميتوانند عضو شوند براي عزيزان شهرستاني بايد خودشان اقدام به تشكيل حزب در منطقه خودشان كنند

افرادي كه ميخواهند عضو شوند به اين آيدي پي ام بدن nazism_2006

از كساني كه ميتوانند پيشنهاد بابت پيشرفت حزب بدهند ممنون ميشوم در قانون حزب گفته ميشود سرچشمه قدرت از اعضاء ميباشد

و حالا مقدمه نيو نازي ها و اينكه اصلا نيو نازي چيه است از كجا اومده به كل ريشه كجايي دارد.

نيو نازي ريشه در حزب نازي آلمان هيتلري دارد و به اصطلاح نازي جديد ميباشد اينكه نيو نازي چرا تو ايران است من توضيح ميدم ما ايرانيان فرهنگ و نژادمون از الماني ها ميباشد يعني پسر عمو هستيم چيز زيادي توضيح نميدم فقط كلي گفتم كه بدانيد

اما در مورد مخالفين اين حزب بايد عرض كنم فعاليت ما هيچ گونه لطمه اي به هيچ حزبي وارد نخواهد كرد و من اميدوارم كه بقيه حزب ها اين رو به خوبي درك كنند در مورد نظام جمهوري اسلامي هم چيزي نميتونم بگم فقط اميدوارم به ما اجازه فعاليت بدهند و خيال ندارم به كسي فشار بياورم

خوب اين وبلاگ تازه اول راهه مثل خود حزب شما را فراميخوانم به هر چه قدرتمند تر شدن اين وبلاگ

اما در مورد اختلاف نظر هايمان با تعدادي از اعضاء كه به 18 نفر ميرسند را برايتان بازگو ميكنم

بيشتر اختلاف هايمان سر عضويت دختران است يه عده ميگن بيان يه عده ميگن نيان خودم هم روش ماندم البته قانون شماره 19 ميگويد براي اجراي هر گونه قانون يا لغو آن بايد راي گيري شود يعني مخالفين و موافقين راي بدن اين در حالي است كه قانون ميگويد ورود دختران به حزب ممنوع است

رسيديم به قانون هاي حزب اين حزب موقتا 50 تا قانون اصلي دارد اين قانون اساسي موقتي مي باشد لذا تا قانون اصلي راه زيادي در پيش دارد.

در اين وبلاگ سعي ميكنيم كه اعلاميه هاي حزب را بنويسيم با ذكر تاريخ ميلادي و تاريخ ايران

اعلاميه هاي ممكن است هرروز باشد و به همه نوع موضوع اختصاص دارد(اعلاميه ها به رنگ قرمز نوشته ميشود)

افتخار دارم به عنوان نخستين بنيان گذار حزب نيو نازي در ايران به شما تبريك بگويم و از خداي متعال ميخواهم روند جمع آوري اعضاء باسرعت انجام شود تاكنون 11 نفر از برادران و خواهران گرامي عضو شدند و از شما ميخواهم براي اين حزب تبليغ كنيد و اعضاء جديدي رو به عضويت در حزب نيو نازي بياوريد در پايان تندرستي و قدرت حزب نيو نازي را براي همگان آرزومندم (حزب نيو نازي ايران) به تاريخ 30/3/2564 شاهنشاهي و 20/6/2005 ميلادي

حمله و هجوم به خانه استاد فرود فولادوند (انجمن پادشاهي ايران) به دست نيروهاي پليس انگليس مقر در لندن را محكوم ميكنم و از خداوند متعال خواستارم هر چه زودتر حال ايشان بهبود يابد و در تلويزيون دوباره مثل هميشه ظاهر شوند در پايان تندرستي و آزادي ايران را از خداوند متعال خواستارم (حزب نيو نازي ايران) به تاريخ 30/3/2564 شاهنشاهي و 20/6/2005 ميلادي

اعلاميه 4 حزب نيو نازي با توجه به پيروزي احمدي نژاد و شكست هاشمي بايد بگويم كه اين پيروزي براي ما خوشايند خواهد بود چرا كه فاشيسم و نازيسم دوباره ظهور ميكند و عرصه فعاليت را براي ما هموارتر ميكند به اميد آن روز به تاريخ 4/4/2564 شاهنشاهي و 26/6/2005 ميلادي

اعلاميه حزب نيو نازي مورخ 10/4/2564شاهنشاهي و 1/7/2005 ميلادي:با سلام اين حزب در نظر دارد در آينده نزديك يه سايت مستقل براي حزب نيو نازي بسازد از تمامي اعضاء دعوت به عمل مي آيد لطفا نظرات خود را براي من ارسال كنيد در صورت لزوم در مورد ساخت شيوه ساخت و محل هاست و غيره در قانون اساسي نوشته شده سرچشمه قدرت از اعضاء است به اميد آن روز موفق و پيروز باشين

اعلاميه 5 حزب نيو نازي مورخ 10/4/2564شاهنشاهي و 1/7/2005 ميلادي: يك برنامه تلويزيوني شنبه ها از شبكه چهار پخش ميشود با عنوان جنگجويان هيتلر ساعت 21:15 گرچه يك توهين به ما باشدولي ديدن رهبرمان پيشوا خالي از لطف نيست حتما نگاه كنيد در صورت لزوم اين مستند را ظبط كنيد با تشكر